Αυτή τη χρονιά θα τα καταφέρω!

«Πριν πέσει για ύπνο ο Εμπενίζε Σκρουτζ τρώει μόνος του και διαβάζει το τραπεζικό βιβλιάριό του, το καθολικό με τις καταχωρήσεις των καταθέσεων, των αναλήψεων και των εισπραχθέντων τόκων. 

Καθώς διαβάζει το κατάστιχό του, λέει από μέσα του παρηγορώντας τον εαυτό του:

“Βλέπεις; Καμιά ζημιά, μόνο κέρδη”.
Οι γιορτές είναι η εποχή του απολογισμού!
Σαν άλλοι Σκρουτζ μετράμε τις χασούρες μας, τα κέρδη μας, κάνουμε σχέδια για τη χρονιά που έρχεται. Όλα αυτά μέσα σε ένα καταθλιπτικό φόντο που εντείνει και το αίσθημα του άγχους και της μοναξιάς, που έρχεται κόντρα και με τις υπερβολικές προσδοκίες που συνδέονται με τις γιορτές.

Κυρίως, όμως αυτό που πονάει είναι ο απολογισμός που θα μας φέρει αντιμέτωπους με τις απώλειες που είχαμε, τις υποσχέσεις που δώσαμε στον εαυτό μας και δεν καταφέραμε να τηρήσουμε, τα όνειρα που δεν πραγματοποιήσαμε, η συνειδητοποίηση πως το παρελθόν δεν αλλάζει και πως το μέλλον είναι αβέβαιο. 
Δεν θέλουμε να βγούμε από μια έξοδο χωρίς να ξέρουμε πού ακριβώς θα μας οδηγήσει, ακόμα και αν βρισκόμαστε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης – ίσως πολύ περισσότερο τότε.
Η ενστικτώδης αντίδραση είναι να προσπαθούμε να πνίξουμε και να θάψουμε τα επώδυνα συναισθήματα. 
Όμως, όταν καταφέρνουμε να μη νιώθουμε τίποτα χάνουμε το μοναδικό μέσο που διαθέτουμε για να αντιλαμβανόμαστε τι μας πληγώνει και γιατί. 
Μήπως ο πόνος είναι ένας πολύτιμος οδηγός?
Ο Σκρουτζ άλλαξε επειδή τα πνεύματα τον ανάγκασαν να βιώσει τη διάψευση της διαστρεβλωμένης ιδέας του ότι μπορεί κανείς να ζήσει μια ζωή χωρίς απώλειες. 
Τον στοιχειώνουν με τις απώλειες του παρελθόντος, με τις απώλειες του περίγυρού του στο παρόν και με την αναπόφευκτη απώλεια της ζωής του στο μέλλον. 
Όταν ξυπνάει το πρωί των Χριστουγέννων καταλαβαίνει πως έχει τη δυνατότητα να αλλάξει το παρόν του, πως η αλλαγή μπορεί να συμβεί μόνο στο εδώ και τώρα.
Αυτό που είμαστε σήμερα έχει να κάνει με αυτό που ήμασταν χθες, αλλά είναι στο χέρι μας να φτιάξουμε ένα καλύτερο αύριο. 

Το μέλλον δεν είναι κάποιο μέρος προς το οποίο πορευόμαστε, αλλά μια ιδέα που βρίσκεται τώρα στο μυαλό μας. 
Το μέλλον είναι ζωντανό στο παρόν. 
Καλή Χρονιά»

Τα σχολεία ανοίγουν σε λίγες μέρες. Τα διδακτήρια είναι έτοιμα για να υποδεχθούν τους μικρούς μαθητές;

Διαβάζουμε πώς πολλοί δήμοι ενόψει της νέας σχολικής χρονιάς, προετοιμάζουν τα σχολικά διδακτήρια με ένα διευρυμένο πρόγραμμα ουσιαστικών τεχνικών παρεμβάσεων που αλλάζουν την εικόνα τους και βελτιώνουν τις συνθήκες της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Για παράδειγμα με δελτίο τύπου ο Δήμος Νεάπολης-Συκεών έκανε γνωστό ότι με προϋπολογισμό που αγγίζει τα 2 εκατομμύρια ευρώ, θα παραδώσει ανακαινισμένα με την έναρξη της σχολικής χρονιάς,  15 σχολικά συγκροτήματα.

Κανονικά όλοι οι Δήμοι με το κλείσιμο ακόμη των σχολείων για τη θερινή περίοδο, θα πρέπει να ξεκινούν ένα πρόγραμμα με οικοδομικές εργασίες, επισκευές, μηχανολογικές και στεγανοποιητικές εργασίες, αποκατάσταση τοιχίων περίφραξης, κιγκλιδώματα, ξυλουργικές και μεταλλουργικές εργασίες, ελαιοχρωματισμούς, καθώς και διάφορες υδραυλικές και ηλεκτρολογικές εργασίες, ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε σχολείου, προκειμένου να θεραπευτούν βασικές ανάγκες των διδακτηρίων, που θα τα καταστήσουν λειτουργικά και γιατί όχι καλαίσθητα.

Αντί γι αυτό στο Δήμο Πέλλας, βλέπουμε σε πολλά σχολεία, αυλές και περιφράξεις συντρίμμια, υποδομές κατεστραμμένες .

Σπασμένα γυαλιά παντού από μπουκάλια, απορρίμματα κάθε είδους, ακαθαρσίες από αδέσποτα και όχι μόνο, σπασμένοι κάδοι και παγκάκια, ανοιχτά σύρματα και σπασμένα τζάμια, συνιστούν ένα ερειπιώνα που φανερώνει δυστυχώς συν τοις άλλοις και την αντίληψη που έχουμε μικροί και μεγάλοι για το δημόσιο χώρο!

Ασφαλώς το σχολείο πρέπει να είναι ανοιχτό στην κοινωνία, αλλά αυτό σε καμιά περίπτωση δε σημαίνει πώς θα μπαίνει ο καθένας στην αυλή του σχολείου τους θερινούς μήνες (και όχι μόνο) και θα κάνει ότι γουστάρει!

Θα μου πείτε δεν έχουμε σχολικούς φύλακες!

Σωστό! Εξάλλου και εκεί που είναι δεν επαρκούν για όλες τις ώρες.

Αλλά προς Θεού, δεν θα έπρεπε να προβλεφθεί κάποιο είδος φύλαξης των κτιρίων που είναι εξάλλου δημόσια και δημοτική περιουσία από ένα άλλο οποιοδήποτε σύστημα φύλαξης δημόσιο (βλ. δημοτική αστυνομία) ή ιδιωτικό (βλ. σεκιούριτι)

Ξέρουμε ότι το προλαμβάνειν είναι πάντα καλύτερο του θεραπεύειν....γιατί δείχνει πρόνοια και ενέργεια, ευαισθητοποίηση και ενδιαφέρον, άσε που το....   θεραπεύειν στοιχίζει στο τέλος -τέλος πιο πολύ.

Φ.Π 

Άσε μας κουκλίτσα μου...

Μερικά συμπεράσματα για την ανόητη «παρέμβαση» της κ. Καϊλή, σχετικά με τα εγκλήματα των κομμουνιστών ως αντίδραση στις θέσεις Κοντονή. 

1.    Έθεσε η ίδια στο δημόσιο διάλογο θέματα που αφορούν την περίοδο του Εμφυλίου, ενός σκληρού και ανελέητου πολέμου, μέσα από μια εντελώς προσωπική υπόθεση (που εγείρει πολλά αναπάντητα ερωτήματα, αλλά δεν είναι της παρούσης) την οποία γενίκευσε και έβγαλε συμπεράσματα. Μέγα λάθος!

2.    Ανήκει (αν δεν το έχει αντιληφθεί) σε ένα ιστορικό κόμμα που έχει κατασταλαγμένη θέση για τον Εμφύλιο και για την πολιτική ιστορία της χώρας μετά τον εμφύλιο. Είναι δημιούργημά του άλλωστε. Τροφοδοτήθηκε από τη μια πλευρά του πολιτικού φάσματος για να ανατρέψει την κατάσταση που επέβαλε η άλλη, δηλαδή η Δεξιά.

3.    Οι εκφράσεις που χρησιμοποίησε στο πόνημά της είναι εκφράσεις παρακρατικών. Οι κομμουνιστές που σκοτώνουν, βιάζουν και σφάζουν….

4.    Παραδίδει μαθήματα εθνικοφροσύνης η ωραία Εύα... Προετοιμάζει άραγε τη μεταγραφή της στη μετά το Βενιζέλο εποχή του ΠΑΣΟΚ?

5.     Αντιλαμβάνεται κάποιος ότι ως πολιτικός η κ. Καιλή νιώθει την ανάγκη να «υπάρχει» μόνο που ως λαμπερή εκπρόσωπος του συστήματος διάλεξε μια σκοτεινή περίοδο και τη χρησιμοποίησε με τρόπο ανεπίτρεπτο και χωρίς ιστορική γνώση.

6.    Δεν την ενδιαφέρει η Αριστερά ως ιστορική δύναμη αλλά ως δύναμη που τους αφαίρεσε την εξουσία, την οποία με τη σειρά της κακοποίησε επίσης (με τη μορφή του ΣΥΡΙΖΑ).

7.     Άλλο όμως τα φύλλα, άλλο τα ξύλα..

Υ.Γ  Αλήθεια η Φώφη τι λέει για όλα αυτά?

Ωδή στο ροδάκινο

Το ροδάκινο είναι μια πονεμένη ιστορία. Ειδικά φέτος καθώς δεν έφτασαν οι φυσικές καταστροφές αλλά ήρθε και το πατατράκ της διάθεσης με τις εξευτελιστικές τιμές για να δέσει το γλυκό!

Σε τι να αναφερθούμε!

Στις δηλώσεις (αρχικές) των βιομηχάνων για μια χρονιά-σταθμό που θα ανατάξει τα κακώς κείμενα των εξαγωγών, στη συνέχεια τα μισόλογα για την υπερπαραγωγή και αργότερα εκείνα που ειπώθηκαν καθαρά και έξω από τα δόντια για τη χαμηλή ποιότητα της φετινής παραγωγής που ήταν υπεύθυνη άρα και για τις εξευτελιστικές τιμές, παραβλέποντας ότι δεν είχαν ορίσει τιμές σχεδόν έως τα μέσα Αυγούστου.

Στους παραγωγούς, τις ομάδες και τους συνεταιρισμούς που εκόντες άκοντες , χωρίς καμιά ουσιαστική οργάνωση και ηγεσία, μετά από μια δύσκολη ούτως ή άλλως χρονιά και με τα ροδάκινα στα δέντρα σύρθηκαν να παραδώσουν (ενίοτε και σε παράνομα στέκια) σε αυτές τις εξευτελιστικές τιμές, αναθεματίζοντας τους πολιτικούς και αναπολώντας ίσως άλλες «χρυσές εποχές» που τους πλήρωνε η Ε.Ε και τον αέρα που ανέπνεαν.

Τέλος στους πολιτικούς…

Τι να πρωτοπεί κανείς..

Για τις ατελείωτες (δήθεν) συσκέψεις, εδώ και στην Αθήνα με υπεύθυνους και αρμόδιους, οι οποίες δεν οδήγησαν πουθενά όπως έδειξαν τα αποτελέσματα εκτός από την έκδοση μακροσκελών δηλώσεων και δελτίων τύπου για εσωτερική κατανάλωση.

Γιατί  στο βωμό της αρρώστιας που λέγεται  «πολιτικό κόστος» που όλα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει, ακόμα και αυτή την ώρα που όλα έχουν τελειώσει οι πολιτικοί ερίζουν πάνω τα κουφάρια του ροδάκινου.

Και το ρώσικο εμπάργκο ήταν γνωστό και μη αναστρέψιμο αφού πρόκειται για αντίμετρο στις κυρώσεις που επιβάλλει η ΕΕ στη Ρωσία και η υπερπαραγωγή των νοτίων χωρών προβλέψιμη και πάντως όχι άγνωστη (θα μπορούσαν τέλος πάντων να το γκουγκλάρουν και να το βρουν, αν πράγματι τους ενδιέφερε να κάνουν πλάνο).

Το χρηματιστήριο των αγροτικών προϊόντων είναι παγκόσμιο και οι μεταβλητές πολλές , (δεν εξαντλείται ο κόσμος στην Πέλλα και την Ημαθία) επομένως όποιος σοβαρά ενδιαφέρεται όχι απλά να παράγει αλλά να διαθέσει και  να εξάγει, ασχολείται διαφορετικά.

Όμως με τα ροδάκινα να σαπίζουν στα δέντρα και πάντα τελευταία στιγμή απλώς μοιρολατρείς.

Ααα….

Και περιμένεις από τους πολιτικούς να βγάλουν το επόμενο δελτίο τύπου παρηγοριάς για την επισιτιστική βοήθεια που οι Τζάκρη /Σηφάκης την προσδιορίζουν στις 10.000 τόνους, η Καρασαρλίδου της Ημαθίας , πιο γαλαντόμα την ανεβάζει στις 16.000 τόνους  ενώ για το ΚΚΕ  είναι “ψίχουλα”  χαμένα  στη δεξαμενή της φετινής υπερ-παραγωγής των εκατοντάδων χιλιάδων τόνων.